en dan ga ik naar huis
en ben ik zo onsociaal
zo niet hier
zo ver in gedachten
over wat zou moeten
hoort
te zijn
of wat de beste keuze is
en ben ik juist,
juist door wat ik denk
alles wat ik niet wil

zo gefascineerd door de aanwezigheid
ruimte
kracht
van anderen
in hun grootsheid
doortastend en
volhardend zijn

dat is waar we mogen groeien
dat diepere, wilde stukje in ons
dat bloeit en gloeit
dat wijze danserige stuk
dat ons ongenaakbaar
zelfverzekerd
en vol vertrouwen maakt
dat we zelf voldoende innerlijke
spierkracht bezitten
om kleine dingen te veranderen
zodat er meer balans
meer harmonie
dat we genieten van het mannelijke
en het vrouwelijke ineen
als de wereld met oceanen en land
perfect in balans
stromend en voedend
levend en bloeiend

ik wil meer ziel
en zacht
en kracht
staan voor wat echt
en onze floreervelden mogen creëren
zij mogen er zo zijn
hebben zo de ruimte om te flaneren
waar zijn onze momenten om
met het leven te sjansen?
wanneer zijn wij zo geheel
in ons element?

en ik begreep er niets van
waarom ben ik zo anders
zo niet als de rest
waarom floreer ik niet zoals het hoort
tijdens de losse en zonnige momenten
moest ik dit leren
moest dit nou weer zo confronterend
en toen jij ineens ‘s nachts thuiskwam
en ik kreunde van de nacht
en weer diep zat
in die eindeloze stroom emoties
snapte ik het ineens

ik bloei op de plekken
waar weinig anders bloeit
ik floreer op de tijden
als de rest van de wereld groeit
ik verbloem mijn groei
door te willen passen en meten
mezelf neer te planten
op de keurig aangelegde perkjes
die verreweg van voor mij bedoeld zijn

want fack,
jij bent toch juist op die verdorde plekken
stopt juist sterren in de oogjes die niet meer stralen
bloeit op de braakliggende gebieden
ziet wel als de rest niet ziet?
ik voel wanneer iedereen het wegstopt
ik doe wanneer de rest tot stilstand komt
veelste complex
is toch moeilijk
terwijl dit juist een teken van groei is

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

You May Also Like

De grenzen van mijn zonnige kant

Het geweld van geweldige dingen

Overweldigd door zoveel geweldig zoveel ideeën een constante honger en stroom van inspiratie van ...

Ik ga glimlachen van regen

Ik ga glimlachen van regen

Ik ga glimlachen van regen Van de geur en het geluid Het maakt binnen ...

Dáárom is mooi niet oppervlakking, van ‘De Kleine Prins’

Waarom schrijf ik, maken we muziek, delen we aantrekkelijke plaatjes? Is dat nuttig? Is ...